Zderzenie z wyobrażeniami: O kryzysie i możliwościach pokolenia millenialsów

A zamiast satysfakcji i spełnienia, których się spodziewałeś, wyobrażając sobie ten moment parę lat temu – jak nie było, tak nie ma. Zamiast tego pojawia się przedziwne uczucie pustki lub wrażenie, że kręcisz się w kółko. Albo poczucie przeciążenia, niepewności, lęku. Pojawiają się pytania: I co dalej? To już wszystko? Dlaczego nie umiem cieszyć się z tego, co mam?

To naprawdę trudne – widzieć i wiedzieć, że osiągnęło się dużo, może nawet więcej, niż początkowo było w planach, i dalej nie czuć z tego powodu zadowolenia, radości czy dumy. Mogę sobie tylko wyobrażać te przykre myśli, które przemykają Ci przez głowę, i te trudne do zniesienia oraz zrozumienia uczucia, które się pojawiają.

Do niedawna wszystko było w miarę jasne: skończyć szkołę, zbudować relacje, znaleźć stabilną pracę, założyć rodzinę. Niekoniecznie w takiej kolejności, ale i tak miało to sens i kierunek. Zajęło to całe lata skupienia, zaangażowania i poświęceń. Wiesz, że teraz jest moment, w którym możesz korzystać z życia i cieszyć się tym, co masz, że to mógłby być czas dla Ciebie. A na drodze stoi brak energii, dziwna wewnętrzna pustka, może niechęć, brak radości. I pewnie zastanawiasz się: o co może chodzić?

Masz różne potrzeby. Może nawet więcej, niż Ci się w tym momencie wydaje. Pewne potrzeby zaspokajasz bez zastanowienia, bo po prostu nie da się ich zignorować. To głód, parcie na pęcherz, podrapanie swędzącego miejsca itp.

Niezaspokojenie takich potrzeb może mieć fatalne skutki. Obok nich mamy też potrzeby emocjonalne, których lekceważenie niesie podobne konsekwencje, mimo że my – ludzie – nauczyliśmy się je ignorować. Do tych potrzeb należą między innymi: bezpieczeństwo, bliskość i relacje, autonomia, przynależność i akceptacja, uznanie oraz docenienie. Mamy tu też potrzeby rozwoju, celu, sprawczości, odpoczynku czy zabawy. Ta lista może być bardzo, bardzo długa i może się zmieniać na przestrzeni życia. Do części tych potrzeb na pewno masz łatwy dostęp, ale ciekawe, czy do wszystkich?

Bo co, jeśli masz jakieś potrzeby, których nie widzisz, nie nazywasz, nie uznajesz? To nie zawsze jest łatwe – odpowiedzieć sobie na pytanie: czego tak naprawdę chcę?. Albo faktycznie wdrożyć tę odpowiedź w życie. Czasem idzie za tym świadomość, że moje życie wywróci się do góry nogami, że może kogoś zranię… pojawia się stres, wstyd, lęk, niepewność, poczucie straty. No, nic przyjemnego! Ale jednocześnie wiemy, że te potrzeby nie znikną, nawet jeśli będziesz bardzo mocno starać się je uciszyć. One tam są i czegoś od Ciebie chcą. A jak to się ma do ogarniającego Cię uczucia wewnętrznej pustki? Ano tak, że jeżeli nie żyjesz „swoim życiem”, to ta pustka mówi Ci, że czegoś brakuje, coś nie ma sensu, coś nie trzyma się kupy.

Masz różne emocje. Pewnie nawet więcej, niż Ci się wydaje. Emocje, przypominam, nie są ani złe, ani dobre. To tylko sygnały z ciała, które mówią, co się dzieje i jak mamy zareagować. Same w sobie są raczej trudne do zignorowania, ale i tu udało nam się oszukać system. Ponownie jako ludzkość nie zawiedliśmy! Tutaj co prawda byliśmy nieco bardziej kreatywni. Wielu z nas „nauczyło się” wypierać pewne stany, nie dopuszczać ich do siebie lub przykrywać „niewygodne” emocje innymi. Robimy to, bo ciężko nam je wytrzymać. Ale to nie sprawia, że one znikają. Gdzieś tam w środku są i czegoś od Ciebie chcą. Uczucie pustki może być właśnie tego objawem. Taki paradoks – być może czujesz tak dużo, że Twoja głowa, by Cię ochronić, zamieniła ten nadmiar w odrętwienie.

Masz różne myśli. Być może nawet więcej, niż Ci się wydaje. Spróbuj zrobić eksperyment – przez kilka dni obserwuj swoje myśli i sprawdź, gdzie są umiejscowione w czasie. W teraźniejszości, przyszłości czy przeszłości? Ciekawa jestem, jak często jesteś głową „tu i teraz”. Czy jesteś w stanie usiąść i ze smakiem zjeść tę pyszną kolację bez zastanawiania się, ile się przy niej narobiłeś albo ile będzie po niej zmywania? Albo bez myślenia, ile masz jeszcze dziś do zrobienia? Albo o tym, jak kiedyś się gdzieś wygłupiłeś (jestem prawie pewna, że nikt poza Tobą już o tym nie pamięta)? Czujesz, o co mi chodzi? Bo jak docenić to, co się ma i co się osiągnęło, jeśli się przy tym nie zatrzymamy? Jeśli nie będziemy obecni?

Masz różne możliwości. I tu nie wiem: czy więcej, czy mniej, niż Ci się wydaje. Z jednej strony myślę o pokoleniu millenialsów, któremu wpajano, że jak skończymy studia i zrobimy kariery, to świat będzie stał przed nami otworem. Rzeczywistość okazała się inna – czasu, sił i zasobów często nie ma tak dużo, jak byśmy chcieli. To uczucie pustki kojarzy mi się z uderzeniem z impetem w ścianę. Zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością było nagłe, bolesne i dezorientujące. Z drugiej strony myślę o ludzkiej sprawczości. O tym, że często mamy więcej opcji, niż nam się wydaje, a ogranicza nas (tylko albo aż) lęk, wstyd, stres. Myślę o tym, jak ważne są małe przyjemności i że praktycznie każdy jest w stanie znaleźć te 30 minut dziennie dla siebie. Masz w życiu coś, co jest tylko Twoje? Co sprawia Ci czystą radość?

Poczucie pustki, gdy teoretycznie wszystko jest w porządku, to realne cierpienie. Twój organizm informuje Cię o czymś istotnym, o czymś czym naprawdę warto się zająć. Rozumiem, że to może być trudne – przyznać „nie radzę sobie”, gdy świat widzi w Tobie człowieka sukcesu. Ale to właśnie w tym uznaniu własnego trudu kryje się początek zmiany. To pierwszy, często najtrudniejszy krok, który, być może, jest już za Tobą?